mózg i układ nerwowy

Stwardnienie rozsiane

mózg i układ nerwowy Stwardnienie rozsiane
Anonim

Czym jest stwardnienie rozsiane?

Stwardnienie rozsiane (MS) to choroba neurologiczna, która dotyka około 100 000 osób w Wielkiej Brytanii.

Choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn i często pojawia się w wieku od 20 do 45 lat.

Częściej występuje w strefach umiarkowanych, takich jak północna Europa, niż subtropikalne i tropikalne obszary świata. W Europie i Ameryce Północnej SM jest najczęstszą przyczyną niepełnosprawności neurologicznej u młodych dorosłych.

W MS białko, które otacza nerwy w mózgu i rdzeń kręgowy, które pomagają w przekazywaniu sygnałów elektrycznych, są błędnie celowane przez układ odpornościowy i dlatego funkcja nerwowa jest zmniejszona.

Jakie są przyczyny stwardnienia rozsianego?

Prowadzone są badania zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym, próbując określić, dlaczego ludzie chorują na SM.

Jak dotąd wydaje się, że jest to spowodowane połączeniem czynników genetycznych i środowiskowych.

Sugerowano, że brak witaminy D (pochodzącej z narażenia na bezpośrednie działanie promieni słonecznych i występującej w tłustych rybach) może odgrywać rolę MS.

Dlatego też neurolodzy i lekarze pierwszego kontaktu doradzają ludziom, aby przyjmowali codzienne suplementy, szczególnie przez całą zimę, gdy jest niewiele dostępnego światła słonecznego.

Jakie są objawy stwardnienia rozsianego?

MS jest złożonym stanem i dlatego trudnym do zdiagnozowania.

Poniżej znajduje się kilka przykładów, ale mogą one nie mieć wpływu na wszystkie, w szczególności nie w tym samym czasie.

  • Zapalenie nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego). Za oczami zamazuje się widzenie i ból. Po kilku tygodniach wzrok poprawi się. Może powrócić do normy lub może dojść do trwałej redukcji wzroku - często do centralnego widzenia.
  • Paraliż.
  • Zaburzenia czucia (utrata czucia), np. Drętwienie i mrowienie.
  • Problemy z mobilnością lub równowagą.
  • Osłabienie i napięcie mięśni.

Ponieważ może to dotyczyć wszystkich części układu nerwowego, objawy mogą się różnić u poszczególnych osób.

Rodzaje stwardnienia rozsianego

Istnieją trzy różne typy MS:

  • nawroty i remisje (RRMS)
  • pierwotny postępowy (PPMS)
  • wtórne progresywne (SPMS).

RRMS jest najczęstszą formą (80% osób zdiagnozowanych) i charakteryzuje się tym, co nazywa się "nawrotami". Jest to objaw lub zbiór objawów, które występują, ale zanikają w ciągu kilku tygodni lub miesięcy.

Po tym następuje okres braku nowych objawów, które mogą trwać miesiące lub lata.

PPMS jest mniej powszechny (10-15% osób zdiagnozowanych) i jest definiowany jako stopniowy spadek bez określonego nawrotu.

SPMS jest następujący po RRMS.

Różni się to znacznie w zależności od osoby. Średnio jednak około 65% osób z rzutowo-remisyjną postacią SM rozwinie SPMS 15 lat po zdiagnozowaniu.

Charakteryzuje się budową niepełnosprawności, niezależnie od nawrotów.

Jak lekarz diagnozuje?

Przeprowadzenie wywiadu z pacjentem często ujawni kilka oddzielnych epizodów z różnymi objawami, które ustąpiły całkowicie lub częściowo.

Podczas badania lekarz może podejrzewać stwardnienie rozsiane, ale konieczne są dalsze badania potwierdzające rozpoznanie.

  • Badanie MRI mózgu i kręgosłupa ujawni charakterystyczną bliznowatą tkankę.
  • Badania neurofizjologiczne pokażą obniżoną szybkość przewodzenia nerwów.
  • Czasami nakłucie lędźwiowe, znane również jako nakłucie lędźwiowe, identyfikuje obecność przeciwciał.

Zbieranie historii pacjenta wraz z wynikami powyższych badań pozwoli lekarzowi postawić diagnozę.

Jak leczy się stwardnienie rozsiane?

Niestety, nie jest obecnie możliwe wyleczenie choroby lub przewidzenie jej zachowania u konkretnej osoby; jednak istnieją terapie modyfikujące przebieg choroby, które mogą pomóc spowolnić tempo progresji.

Leczenie steroidami może również skrócić czas trwania i ewentualnie także stopień nasilenia poszczególnych nawrotów. Jest on podawany w postaci tabletek lub zastrzyków, ale nie ma wpływu na wynik długoterminowy.

Objawy można leczyć za pomocą różnych leków, takich jak środki przeciwbólowe, środki rozluźniające mięśnie, leki przeciwdepresyjne i leki zapobiegające nietrzymaniu moczu.

Octan glatirameru (Copaxone) i interferon-beta są zarówno terapiami, które są zdolne do modyfikowania aktywności choroby. Są one teraz dostępne w ramach NHS w związku z niedawnym planem podziału kosztów ogłoszonym przez rząd i producentów tych leków.

Leczenie interferonem beta wydaje się zmniejszać liczbę nowych nawrotów i stopień uszkodzenia.

W ciągu ostatnich kilku lat interferon beta-1a (Avonex lub Rebif) i interferon beta-1b (Betaferon) lub Extavia były w użyciu dla osób z RRMS. Jest wstrzykiwany albo do mięśnia, albo pod skórę.

W przypadku osób, które mają częstsze nawroty choroby (zwykle definiowane jako te, które mają więcej niż dwa na rok, ale to zależy od neurologa), teraz dwie licencje na leki - natalizumab (Tysarbri) i fingolimod (Gilenya) - są teraz bardziej skuteczne niż interferony opisane powyżej, ale także mają bardziej poważne skutki uboczne.

Obecnie trwają badania kliniczne nad wieloma różnymi obiecującymi metodami leczenia, które będą oferować pacjentom szerszy wybór terapii modyfikujących przebieg choroby w przyszłości.

Fizjoterapia jest również ważna, aby pomóc przywrócić utracone funkcje.

Istnieją doskonałe organizacje wspierające, takie jak MS Trust i MS Society, oferujące aktualne badania i dobre porady dla osób ze stwardnieniem rozsianym, ich rodziną, przyjaciółmi i opiekunami służby zdrowia, którzy się nimi opiekują.

Inni ludzie również czytali:

Skanowanie MRI: Co pokazuje skan MRI?

Witamina D: Czy należy przyjmować suplement?

Na podstawie tekstu Dr Per Rochat, Claus Madsen, specjalista

Porady Lekarzy